Yazmayalı oldu. Birikti.

Fikret Kızılok Oysa Ben çalıyor.

Hayatta hep çok sevilmemiş hatta sevildiğini hissedememiş biri olmak kırıyor.

Başkası tarafından sevilmek için çaba harcamak anlamsız geliyor.

Sonra kendi höthötlüğümle baş başa kalıyorum.

Biri iyi bi şey söylese ne diyeceğimi bilemiyorum.

Fotoğraflarda elimi kolumu nereye koyacağımı şaşırıyorum.

Birine, bi şeye aşşırı inanıp kendimi kaptırmaklar filan istiyorum.

Aşk?

Öyle yüce duygular besleyemiyorum.

Sevdiğim şeylerden eskisi kadar zevk almıyorum.

İçimden gelmiyor.

Birinin elini tutup sarılmak için gereken mesailer, mesafeler neden bu kadar uzun fazla?

Durup dururken elini tutsak, sarılsak ve kalan her şey okey olsa ya bi anda.

Sevmek istiyorum ve korkuyorum.

Artık yalnız uyumak istemiyorum.

Bütün bunlar için gereken çabadan yoksunum.

Ol deyince Olduran'a pası atıyorum.

Derin iç çekmeler.

Kendime çaylar.