Kör Baykuş'u okudum. Rüya görüp uyanınca anlatamamak gibiydi Kör Baykuş'u okumak. Anneannemi daha sık arayacaktım aramadım. Dedem öleli neredeyse bir yıl oluyor. Rölativite böyle bir şey mi? Saçlarım çok katlı otopark gibi oldu. Beklemek ve sabretmekle sınandığımı hissediyorum bu ara yine. Bunun bi sonu yok belki hep olan bu. Sadece eylemlerimizin yoğunluğundan bunu anlamadığımız dönemler oluyor. Şu an kısıtlı eylemlerim olduğu için fazlaca hissediyorum. Hepsi bu. Başka ne var? Gün geçtikçe nasıl da arkadaşsız kaldığıma hayret ediyorum. Belki hak ettim. İyi ve faydalı davranmaya çalışmaktan, uyum göstermekten başka bi bildiğim olmadı aslında. Ama durum bu. Adam Philips Kaçırdıklarımız'ı okuyorum. Zekam yetmiyor gibi bazen. Bu iyi bi şey. Zekamın yetmediğini hissettiğim şeyleri severim. Çirkin çıkarım diye vesikalık çektirmiyorum.