Biraz anlayış beklediğinde, az biraz sesini yükselttiğinde nasıl kapıların sana sertçe kapandığına dair bir yazı. Konuşmam az bile konuşsam tahammül edilemez bi şeyse eğer ben de susarım o zaman. Bütün dünya ben sustukça daha huzurlu bi yer olacaksa bunu denemek iyi gelebilir. Eylemlerim az bile eylesem tahammül edilemez bi şeyse eğer ben de eylemem o zaman. Bütün dünya ben eylemeyince daha huzurlu bi yer olacaksa bunu denemek iyi gelebilir. Yine kendi içime dönüyorum. Yine kendi içime kapanıyorum. İnsanlar ki bu insanlara yakınımdaki insanlar yani ailem demekle ne kadar yakınlık ölçütüdür bilemem ama kendi içlerinde yaşam formları geliştirmişler. Senin bu formlara dahiliyetin, hariciyetin bu formları etkilemiyor. Süregiden şeyler var. Süregelen ve süregiden şeyler. Kimseyi değiştiremeyeceğimi kabulleneli bayağı bi süre oluyor ama insan arada değiştirebileceğine dair bi yanılsamaya kapılabiliyor. Kendi içime dönüp aramalıyım. Kavga etmekle bi yere varamıyorum. Ne kendimle ne bi ba...